મિક્રોફિકશન - કુસુમ પટેલ

"પપ્પા કાંઇ રહી તો નથી જતું ને ?''

સૂટકેસ પેક કરતાં કિશોરે રમણલાલને પુછ્યું.

 

રમણલાલે ચશ્માં ઉતારી ઝળઝળીયાં લૂછ્યાં, ઘરની દિવાલોને ચોંટીને બેઠેલી યાદોને આંખોથી કોતરવા લાગ્યા પણ !  એ બોલ્યા ''રહી તો ઘણું બધું જાય છે,રહેવા દે ,તું તારે જે હાથ લાગે એટલું નાખી દે.''

 

''શું પપ્પા? ક્યારનો હું એ જ સમજાવું છું કે, માલતીને રાતની શીફટ છે,તમને ય થોડો ચેન્જ મળે ,થોડા મહિનાની જ તો વાત છે ,માલતીનું પ્રમોશન થઇ જાય એની શિફ્ટ બદલાઇ જાય કે તરત બધુ પહેલા જેવું થઇ જશે. પ્લીઝ ,મારી નોકરી ,માલતીની નોકરી, ચિન્ટુ આ બધા વચ્ચે તમારી જવાબદારી ! '' કિશોર અટક્યો.

 

ડાયપર પહેરેલા ,હાફ પેરેલાઇઝ્ડ રમણલાલના હાથમાંથી ચશ્મા ખરી પડ્યા ,કાંચ ટુટ્યો અને સાથે રમણલાલ પણ. આ વાતથી બે ખબર કિશોરે સુટ્કેસ બંધ કરી .

 

સામાન ટેક્સીમાં નાખવા જતાં કિશોરના પગમા કાંચ વાગ્યો ,લોહી નીક્ળ્યું, પણ એને એ પીડા કરતા જાણે પપ્પાની વિદાયમાં વધુ રસ હતો .

 

માલતી શિફ્ટ પતાવી પાછી આવી. સામાન ટેક્સીમાં ગોઠવાયેલો જોઇ કિશોર અને માલતીની આંખોમાં હાશકારાની આપ લે થઇ.

 

ઘરમાં પ્રવેશતાં જ લોહી જોઈ ચિંતાગ્રસ્ત માલતી બોલી ઉઠી ' અરે આ કોનું  લોહી છે ?''

એે તરત સુતેલા ચિંન્ટું તરફ ધસી.

 

નિરાશ બેઠેલા રમણલાલે ઉંડો શ્વાસ નાખ્યો અને બોલ્યા.''હું ય પુછું છું  કે આ કોનું લોહી છે ?''

રમણલાલનો અવાજ સાંભળી પાછળ વળી માલતીએ પુછ્યું ..કાંઇ બોલ્યા પપ્પાજી ?

 

''હા ,મારું જ લોહી છે પણ, ઇન્ફેક્ટેડ ''.