ઉંબરેથી પરત ફર્યા ટકોરા
જ્યારે
બારણું વીંધીને
“કોણ છે?”
એવો સપાટ પ્રશ્ન બહાર આવ્યો.
તારા દ્વાર હતાં
વાસેલાં -
ચસોચસ
બહાર હું અને મારા ટેરવાં!
તારી ને મારી વચ્ચે
છેટું કેટલું?
ફક્ત
એક ટકોરા જેટલું!
*
રોજ જ્યાં ટકોરા પડતા
એ દરવાજાનો એક દી' આગળો ખખડ્યો.
અને,
ઘરની ચેતનાને જાણે
સાપ સુંઘી ગયો!
*
હ્રદયનો ઉમળકો
જ્યારે
ટકોરામાંથી ટપકે છે,
ઘર આખું હિલ્લોળે ચડે છે.
*
જ્યારથી ડોરબૅલ આવી છે
દરવાજો તરસી ગયો છે
ટકોરા મારવા અડતી
પેલી -
નાજુક આંગળીઓના સ્પર્શને!
*
ટકોરા -
ક્યારેય બાંહેધારી
આપી શકતા નથી,
કે -
એ છે એટલે દરવાજો તો ખૂલશે
જ!
*
આંગળીએ અટવાયેલા ટકોરા
ડુસ્કે ચડ્યા, અને
બારણા જેવું બારણું પણ
ધ્રુજી ઉઠ્યું!
*
અધખુલ્લા બારણા
વચ્ચે
એક પગ પર તપ કરી રહેલી
પ્રતીક્ષામાં
એકાદ -
ટકોરાની રાહ જોવા
જેટલીય ધીરજ હોતી નથી!

આવીને આંગળીમાં ટકોરા રહી ગયા,
जवाब देंहटाएंસંકોચ આટલો ન કોઈ બંધ દ્વાર દે.
-મરીઝ સાહેબ યાદ આવી ગયા.. વાહ...